Sposób rozliczenia się za pomocą księgowości podwójnej powstał już w czasach średniowiecznych. Na początek utworzonej księgowości, wskazują księgi handlowe z dwunastego i czternastego wieku znajdujące się we Włoszech, (tzw. system wenecki). Główną cechą tego typu księgowości różniącej się od innych ewidencji jest stosowanie zapisu w dwóch wersjach, wyrażonych w środkach pieniężnych w obrębie przyjętego zespołu podsumowujących kont – kwota manipulacyjna znajduje się na dwóch przeciwstawnych biegunach kont, czyli osoba winna należności i osoba, która je MA. Owa metoda jest metodą bilansową, która polega na pogrupowaniu wszystkich zdarzeń bilateralnie i jednobrzmiąco. Księgowość pomaga w przygotowaniu udokumentowanych podsumowujących raportów biorąc pod uwagę stan kapitału firmy oraz jego pochodzenia, czyli tzw. bilansu, a także uzyskaniu rachunku wyników (dotyczących przebiegu wszelkich procesów gospodarczych). Księgi podwójne na początku były zapisywane chronologiczne w tzw. brudnopisie, a w późniejszym czasie przenoszono je do księgi głównej, która była podstawa rozliczenia podatkowego. Zapis (konta) był dzielony na dwie części, na debet i credit. Na tej zasadzie zostały utworzone również systemy kont w sferach budżetowych i gospodarczych. Podsumowując księgowość podwójna pozwala na ewidencjonowanie zapisów wszelkich operacji firmowych w dwóch takich samych wersjach. Na dzień dzisiejszy nadal jest praktykowana metoda, ale nie przez wszystkie firmy. Jednak możemy spotkać się z tym systemem.

Comments are closed.